تبليغاتX
[ تنـــــــبور شمــــس ]
[ تنـــــــبور شمــــس ] :: به وبلاگ « تنبور شمــــــــــــس » خوش آمديد ::
 






 
 

[ نشانی جدید تنبور شمس ]

نشانی جدید تنبور شمس

http://magham.blogfa.com

 .::از این به بعد وبلاگ"تنبور شمس" در نشانی فوق به روز خواهد شد::.

از دوستانی که لینک "تنبور شمس" در قسمت پیوند های وبلاگشان قرار دارد خواهشمند است به آدرس جدید لینک دهند.

با سپاس

 

 


 
:: نوشته شده درشنبه پنجم فروردین 1385 - ساعت7:29 توسط مهدي                                  پيــــــــــــام شمـــا >

 

[ معرفی داریوش طلایی ]

 

آخرین پست سال ۱۳۸۴ با داریوش طلایی

 

درايوش طلايي در سال 1331 در شهر دماوند ديده به جهان گشود. مراحل اوليه تحصيلات موسيقي را در هنرستان موسيقي ملي به پايان رساند. وي از سال 1349 در دانشكده هنر هاي زيبا دانشگاه تهران ادامه تحصيل داد و همزمان در مركز حفظ و اشاعه موسيقي، ضمن تدريس با تشكيل يك گروه به بازسازي آثار جاودانه موسيقي ملي پرداخت. تهيه و اجراي برنامه هايي براي راديو ، تلوزيون و جشن هنر حاصل اين دوره از فعاليت هاي هنري وي مي باشد.

 

طلايي، در سال 1356 موفق به دريافت جايزه اول تار و سه تار ، همچنين جايزه ممتاز آزمون « باربد » شد.

 

داريوش طلايي در زمره ي نسلي از نوازندگان جوان بود كه توانستد از محضر آخرين استادان سالخورده موسيقي قديم بهره برند تا بتوانند پلي بين نسل گذشته و نسل جوان آينده اين سرزمين باشند. وي  سال ها از مكتب استادان بزرگي چون « علي اكبر خان شهنازي، نور علي خان برومند، يوسف فروتن ، سعيد هرمزي ، عبدالله دوامي و ... بهره برد و پيوسته در زمره ي شاگردان ممتاز اين اساتيد محسوب مي شده است.

 

وي خيلي سريع به جرگه ي تكنوازان موسيقي ملي پذيرفته شد. شناخت جامع و دانش وسيع او از موسيقي و تكنيك بالا در نوازندگي موجب شد كه در سن 23 سالگي به استادي دانشگاه تهران پذيرفته شود و از سال 1355 تا سال 1358 به تدريس موسيقي در دانشگاه تهران بپردازد.

 

در سال 1358 با دريافت بورس تحصيلي از دولت فرانسه براي ادامه تحصيل به اين كشور عزيمت كرد و در آنجا به تحصيلات خو در رشته موزيكولوژي ادامه داد و به دريافت دانشنامه فوق ليسانس نائل آمد. وي ضمن تحصيل پيوسته با اجراي كنسرت هاي منظم به شناساندن و معرفي موسيقي ايراني در كشور هاي مغرب زمين همت گماشت. از او آثاري مختلف توسط راديو فرانسه منتشر شده كه از طرف منتقدين به عنوان «يك رويداد استثنايي هنري» شناخته شده است.

 

او در ادامه تحصيل به دوره دكترا راه يافت و موضوع پايان نامه وي « جايگاه مايه و مقام در ساختار موسيقي ايران ، عرب و ترك » مي باشد.

 

داريوش طلايي از سال 1358 تا 1368 در بخش موسيقي مشرق زمين دانشگاه « سوربن پاريس » موسيقي ايراني تدريس كرد و سپس به دعوت « دانشگاه واشنگتن » به آمريكا عزيمت كرد و در آنجا نيز طي سال هاي 71- 1370 به تدريس موسيقي پرداخت.

 

در تكنوازي سه تار ِ طلايي استفاده ي متين از از متن رديف موسيقي ايراني به چشم مي خورد. جمله هاي فاخر و وزين ، نوانس و صدادهي اصيل سه تار و ارائه سه تار نوازي در تداوم سبك و شيوه قديم، چند ويژگي در سه تار وي است.

 

ازآثاراو مي توان به :

 

*رديف ميرزا عبدالله (اجرا سه تار)

 

*آلبوم کنسرت دیگر، سازوآواز‌(همراه با شهرام ناظري)

 

 به چهار مضراب افشاری، برگرفته از همین آلبوم گوش دهید.


سه تار: داریوش طلایی

تنبک: بیژن کامکار

 

 به قسمتی از تکنوازی سه تار در این آلبوم توجه کنید.

 

 

*کنسرت شب وصل همراه با محمد رضا شجریان

 

 به قسمتی از سه نوازی طلایی، فرج پوری و همایون گوش دهید.


تار: داریوش طلایی

کمانچه: سعید فرج پوری

تنبک: همایون شجریان

 

 به قسمتی از تکنوازی تار طلایی در این آلبوم توجه کنید.

 

 چهار مضراب ماهور

 

*دود عود( همراهي با صداي محمدرضا شجريان)

 

*چندصفحه گرامافون وسي.دي درفرانسه(تكنوازي)

 

 به قسمتی از تکنوازی سه تار که در فرانسه ضبط شده است گوش دهید.

 

 

*و كتاب هاي «نگرشي نوبه تئوري موسيقي ايراني»، «نت رديف ميرزا عبدالله براي تاروسه تار»، «بيست وسه قطعه پيش درآمدها ورنگ هاي استاد علي اكبرشهنازي» اشاره كرد.

 

 


 
:: نوشته شده دردوشنبه بیست و نهم اسفند 1384 - ساعت8:25 توسط مهدي                                  پيــــــــــــام شمـــا >

 

[ بیش از نیم قرن با موسیقی تجویدی ]

علی تجویدی
علی تجویدی
 
 
بیش از نیم قرن با موسیقی علي  تجویدی

 
A.Tadjvidi,A.Saba and M.Mahjoobi
تجویدی در رادیو در حال نوازندگی با صبا و محجوبی
 
 
اگرچه هنوز در نسل تجویدی و حتی نسلهای بعد از آن، این دست نوازندگان بطور جدی نوازنده ویولون کلاسیک نشدند؛ و چندین نسل بعد، نوازندگانی مانند رحمت الله بدیعی و شجاع الدین لشکرلو ظهور کردند که به طور جدی توانایی اجرای سولیستی ویولون ایرانی و کلاسیک غربی را توامان داشتند. (لازم به ذکر است به همین خاطرشجاع الدین لشکرلو نوازنده مورد علاقه مرحوم تجویدی بود)

اصولا نوازندگان یا آهنگسازان آن دوره در بند آن نبودند که در غرب فلان آهنگساز یا نوازنده چه می کند یا خود را بسنجند که مثلا فلان کس در ارکستراسیون کارهای بهتری دارد و باید به آن برسیم. شاید بتوان گفت اولین آهنگسازانی که چنین دغدغه هایی داشتند پرویز محمود و حسین ناصحی بودند که توانستند خود را با استانداردهای آهنگسازی جهانی مطابق کنند ولی پیگیری و ترویج جدی و عملی این جریان توسط استادانی مانند استوار، دهلوی، مسعودیه و پژمان در نسلهای بعد بود.

آهنگسازانی مانند تجویدی یا وفادار که در آنزمان به تحصیل موسیقی غربی می پرداختند در واقع هدفشان رسیدن به توانی بود که قدرت بیان بهتر احساسات و حالتهای درونی شان را داشته باشند و در این فکر نبودند که مثلا یک سونات یا سمفونی بسازند.

مرحوم تجویدی مدتی زیر نظر روح الله خالقی و سپس هوشنگ استوار (آهنگساز بزرگ ایران) به تحصیل علوم چند صدایی و آهنگسازی پرداخت مدتی هم نزد ضیاء مختاری به تحصیل ارکستراسیون پرداخت و به این ترتیب از آن پس بسیاری از آثارش را خود برای ارکستر تنظیم میکرد. (پیش از آن آثاری از تجویدی موجود است که با ارکسترهای کوچکی که در دهه 30 معمول بود بهره برده، ترکیب این ارکستر غیر معمول و تا حدی عجیب است؛ سازهای این ارکستر بیشتر ویولون، فلوت، کلارینت، درام و تنبک است)

 

نوازندگان مشهور ویولون در رادیو: مهدی خالدی، علی تجویدی، حبیب الله بدیعی، پرویز صدیقی پارسی(یاحقی) و همایون خرم
تجویدی در اجرای تکنوازیها و جواب آوازهایش با ویولون حالتهای مخصوص به خود داشت که دارای طمانینه و متانت خاصی که از شخصیت بزرگ او می آمد بود؛ سکوتها و قطع های مطبوع میان آوازهایش، تومانینه ای که در موسیقی نوازندگان و خوانندگان اصفهانی سراغ داریم را تداعی میکرد.

نوازندگی ویولون او بدون هیچ گونه حالت لمپنی و سبکی ای بود که در نوازندگی ویولون در زمان او بسیار مرسوم بود. سبکی که از ویولون مرحوم حسین یاحقی ایده گرفته و با سبکهای ویولون جیبسی و گاهی عربی مخلوط شده بود و باب دهان فیلمهای فارسی با آوازهای آنچنانی آنروزگار بود. ساز تجویدی همواره جایگاهش با این دست نوازندگان متمایز و بسیار شخیص و دور از غلو های زننده این دسته از نوازندگان بود.

تجویدی از محضر استادان زیادی در موسیقی، چه غربی و چه ایرانی بهره برد که گاه این اساتید از لحاظ سنی از او کوچکتر بودند و تجویدی هم در آن زمان شهرتی داشت، ولی بدون توجه به جایگاهش در محضر اساتید حاضر میشد و می آموخت.

تجویدی به جز ویولون با سه تار هم آشنایی داشت و گاه سه تار هم به دست میگرفت و زمزمه ای میکرد. چند سال پیش نیز آلبومی با سه تار و صدای استاد منتشر شد که اگرچه نشاندهنده توانایی های تکنیکی او نیست، ولی برای شنیدن موسیقی ناب او فرصتی شیرین است.

سه تار نوازی او با اینکه زیر نظر استاد صبا پیشرفته، چندان از سبک او پیروی نمیکند و همچون نوازندگی ویولونش که نه شبیه به استادش حسین خان یاحقی است نه استاد دیگرش صبا، مخصوص اوست.

A.Tadjvidi,F.Fakhredini and M.R.Shajarian
محمدرضا شجریان، فرهاد فخرالدینی و علی تجویدی
 
علی تجویدی پس از انقلاب سالها فقط در خلوت خود و گاهی در مجلسهای بزرگداشت اساتید موسیقی، دست به ساز میبرد و فعالیت مهمی نداشت، تا اینکه به همت شاگرد قدیمی خود، فرهاد فخرالدینی با هدف راه اندازی ارکستر ملی باز شروع به کار کرد که آثار گرانبهای دیگری تقدیم به موسیقی ایران کرد.

استاد علی تجویدی پیر موسیقی ایران و همنواز بزرگترین چهره های موسیقی ایران همچون طاهرزاده، جلیل شهناز، ابوالحسن صبا، سعادتمند قومی، ادیب، حسن کسایی، مرتضی محجوبی،محمدرضا شجریان و ... همچنین جزو اولین هنرمندانی بود که زمان تاسیس رادیو بصورت زنده به اجرای موسیقی میپرداخت و از آنزمان تا انتشار آثارش روی CD سالها در راه اعتلای موسیقی تلاش کرد. تالیفات او به همراه آثار صوتیش نشاندهنده مردی خستگی ناپذیر و سختکوش است که سالها کمر به خدمت موسیقی ایران بسته.

پنجشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۸۴ ، سجاد پورقناد

 


تشييع پيكر استاد تجويدي

 

پيكر استاد "علي تجويدي"، نوازنده ويلن و آهنگساز موسيقي ايران، صبح امروز با حضور علاقمندان هنر و جمعي از مسوولان از مقابل تالار وحدت تشييع شد ...  ادامه مطلب

 


 
:: نوشته شده درشنبه بیست و هفتم اسفند 1384 - ساعت11:27 توسط مهدي                                  پيــــــــــــام شمـــا >